Bohomolec urodził się w 1720 roku, 20 stycznia. Jego pochodzenie przypada na Wtebsko. W wieku siedemnastu lat wstąpił do zakonu jezuickiego. Był to dla niego gorący okres nauki i pomagania innym. Był i uczniem, i nauczycielem, i społecznikiem, i wychowawcą. Na przestrzeni lat studiowania w tej szkole jego życie prywatne całkowicie wytarło życie publiczne. Nie ma żadnych jego prywatnych zapisków, ponieważ prawdopodobnie ich nie było, przestał je pisać od kiedy zaczął udzielać się publicznie. Wydał w okresie swojej działalności tomik poezji Zabawek poetyckich. Był on bogaty w poezję klasycystyczną - i to właśnie ona w XVII wieku była tą, która znalazła najgłośniejszy oddźwięk w czytelnikach. Jego prace są niejako przeglądem wszystkich jego inspiracji, mówiono o nim, że nigdy nie wymyślił niczego oryginalnego. Ale jego oryginalność polegała właśnie na tym, że nie silił się na coś nowego, nowatorskiego. W swoich początkowych pracach, kiedy jeszcze jego życie nie pochłonęła aktywność społeczna, pisywał rzeczy często ocierające się o herezję, o profanowanie bożych świętości. Był to jednak okres przejściowy, bo kiedy zaczął publikować swoje prace, zawsze starał się, by zachowały one dydaktyczny ton i niosły ze sobą jakąś treść moralną. Założył własną fundację, a w testamencie zażyczył sobie, by jego pieniądze zostały przekazane na cele charytatywne.